Jikke over MvM2011

Als filmmaker is het altijd een bijzonder moment: je film te laten zien aan publiek dat geen familie van je is. Voor mij als maker van “Moarn nei Kollum ta” was dit moment de markt van mogelijkheden.

Tijdens het montage proces dacht ik de reacties van het publiek wel te kunnen inschatten: geamuseerd. Ik had er niet verder naast kunnen zitten. Na de vertoningen van de film zijn meerdere mensen naar mij toe gekomen met de boodschap:” heel erg herkenbaar, ik ben geraakt, roerend”.

Dat waren mooie reacties, die ik niet had verwacht.  Hieruit blijkt maar weer: Hoe persoonlijker een verhaal verteld wordt, hoe universeler het gehoord wordt. Voor mij was het vooral van belang dat mensen na het zien van “Moarn nei Kollum ta?”  een idee hadden van het overgangsproces van thuis naar een Thomashuis.  In die opzet ben ik geslaagd, en alle bijzondere reacties die daarbij hoorden waren voor mij een bevestiging dat het verhaal van Gerrit goed tot zijn recht is gekomen.

Leave a Comment